re-enactment re-activering valorisatie erfgoed in performance herneming

Bij de start van het nieuwe theater- en dansseizoen en het doorploegen van talrijke kersverse programma’s ontdekten wij vele pareltjes van voorstellingen die allemaal op een bijzondere manier met (podiumkunsten)erfgoed omspringen. We zetten graag een (beperkte en willekeurige) greep uit dit ruime aanbod voor jullie op een rijtje.


Herbeleef klassiekers

Een aantal kunstenaars of gezelschappen besteden aandacht aan het heropvoeren van eigen repertoire. Een productie wordt zo doorgegeven aan een nieuwe groep performers of wordt na x aantal jaren door de maker(s) zelf hernomen.

  • In STUK en 30CC staan twee avonden in het teken van het repertoire van de Amerikaanse choreografe Trisha Brown, gebracht door haar Company. Deze ‘grande dame’ biedt zo ook een jongere generatie de kans kennis te maken met haar ‘early works’ uit de jaren 70 en haar verdere repertoire.
  • Ook Jan Fabre voert dit seizoen met een groep jonge performers re-enactments op van twee van zijn legendarische voorstellingen, Het is theater zoals te verwachten en te voorzien was (1982) en De macht der theaterlijke dwaasheden (1984).
  • Bovendien krijg je dit seizoen misschien ook nog de kans om te zien hoe Marijke Pinoy en Inneke Nijssen de geest van Eric De Volder terug op het podium roepen met de heropvoering van het stuk Achter ‘t Eten (2003), waarin zij zelf de originele actrices waren. Hou de website van Het KIP in het oog!

 Andere makers kiezen voor een creatieve herwerking en herinterpretatie van (facetten van) beroemd repertoire.

  • Ga kijken hoe de Duitse choreografe Nicole Beutler in Dialogue with Lucinda twee vroege werken van Lucinda Childs, gekenmerkt door het strenge en ogenschijnlijk eenvoudige minimalisme, bewerkt.

Er zijn ook tal van makers die kiezen voor een getrouwe heropvoering van andermans repertoire.

  • Tijdens het festival Flanders Fields is de heropvoering van De Groene Tafel (1932) door het Ballet van Vlaanderen opmerkelijk. Het is een expressionistische anti-oorlogschoreografie van Kurt Jooss, de grondlegger van het zogenaamde Duitse ‘danstheater’. Daarnaast wordt voor het eerst sinds lang een choreografie van Brabants zelf heropgevoerd.


(Eigen) geschiedenis(sen) op het podium

Dit jaar zijn er veel podiumkunstenaars die zich laten inspireren door een historisch thema. De herdenking van de Eerste Wereldoorlog spoort aan om voorstellingen op te voeren die de verhalen van ‘De Groote Oorlog’ levend houden en kritisch staan ten opzichte van oorlog in het algemeen.

  • Flanders Fields staat geheel in het teken van de Eerste Wereldoorlog. Het Ballet van Vlaanderen presenteert choreografieën ter herdenking van de oorlogsgruwel. Het programma is bovendien een eerbetoon aan Jeanne Brabants, oprichtster van het Ballet die begin dit jaar is heengegaan.
  • LOOP! van Ultima Thule en HETPALEIS laat het publiek met poppen en muziek stilstaan bij de impact van oorlog op het dagelijkse leven.
  • Tijdens het Up in Arms Festival in het Kaaitheater kan je naar een reeks theatervoorstellingen gaan kijken die de Eerste Wereldoorlog en het bredere thema ‘oorlog’ centraal stellen.

Een nieuwe voorstelling kan ook expliciet gebruik maken van het eigen (belichaamde) archief.

  • “Hoe kan ik de vele invloeden en sporen verwerken die mij hebben gevormd als persoon en als kunstenaar?” was voor Meg Stuart (Damaged Goods) het beginpunt voor haar voorstelling Hunter, waarin ze haar eigen lichaam als een levend archief verkent.

Anderen gaan dan weer aan de slag met een (mogelijke) geschiedenis van het eigen gezelschap als inspiratiebron.

  • Toneelvereniging De Moedertaal brengt dit jaar Het Feestcomité op de planken, een komedie over een vereniging die 140 jaar bestaat en naar manieren zoekt om dat te vieren.