Repeteren is een bouwproces waarin stapsgewijs vorm wordt gegeven aan een rol en een scène. Het is een proces waaraan de regisseur leiding geeft. Repeteren is zoeken, proberen, van mening verschillen. Maar het is ook: opbouwen, groeien en iets nieuws en fascinerend zien ontstaan.

Het publiek dat een toneelvoorstelling bezoekt, weet dat er een spel wordt 'gespeeld' en dat wat op toneel gebeurt 'niet echt' is maar toch 'zo oprecht mogelijk' gespeeld wordt.

Acteurs die begrijpen wat ze doen, begrijpen ook de aanwijzingen in het repetitieproces veel sneller en tillen de voorstelling door hun goed ingeleefde spel daardoor naar een beter niveau.

De acteur kan een fysieke over- of onderspanning hebben. Uiteindelijk moet de goede persoonlijke spanning overgebracht worden naar het personage op de scène. Een belangrijke factor hierbij is zijn kijkrichting.

Een acteur met een opzegtoontje wordt door het publiek als onecht ervaren. Een slordige articulatie, te zacht of te hard spreken en het overslaan van zinsdelen betekent dat de acteur niet gemotiveerd is of dat hij zijn tekst niet goed heeft geleerd.

Het tempo/ritme van bewegen dient te corresponderen met de rol en met de stemming of emotie die de scène vraagt.

Wanneer de regisseur niet van tevoren precies een kant en klare mise-en-scène (bewuste plaatsing van de acteurs tegenover elkaar in de ruimte) aan de spelers oplegt, kan een spontane mise-en-scène ontstaan uit het spel van de acteurs zelf. Als de acteurs de scène goed begrijpen en goed ingeleefd spelen, zal de mise-en-scène die daaruit volgt ook kloppen.

Elementen die de mogelijkheden en de verbeelding van de poppenspeler stimuleren, zijn de scenografie (poppen en decor), de muziek en de belichting.